Η πύλη για την κόλαση επί γης!
Η τρύπα βρίσκεται στο Ουζμπεκιστάν, κοντά στην πόλη Darvaz και το αποκαλούν για την ακρίβεια "The Door to Hell".
Η ιστορία ξεκινάει πριν από 35 χρόνια, όταν είχαν ξεκινήσει έρευνες για φυσικό αέριο στην περιοχή. Στην διάρκεια τις διάτρησης, βρήκαν ένα υπόγειο σπήλαιο, τόσο μεγάλο σε έκταση, που όλη η περιοχή διάτρησης μαζί με τον εξοπλισμό χάθηκε κάτω από το έδαφος. Λόγο του ότι το σπήλαιο ήταν γεμάτο με αέριο, αποφάσισαν να το αναφλέξουν, ώστε να μην βρει στην επιφάνεια.
Μετά από 35 χρόνια, εξακολουθεί να καίγεται!!!
Μια πραγματική και απίστευτη ιστορία!
Η τρύπα βρίσκεται στο Ουζμπεκιστάν, κοντά στην πόλη Darvaz και το αποκαλούν για την ακρίβεια "The Door to Hell".Η ιστορία ξεκινάει πριν από 35 χρόνια, όταν είχαν ξεκινήσει έρευνες για φυσικό αέριο στην περιοχή. Στην διάρκεια τις διάτρησης, βρήκαν ένα υπόγειο σπήλαιο, τόσο μεγάλο σε έκταση, που όλη η περιοχή διάτρησης μαζί με τον εξοπλισμό χάθηκε κάτω από το έδαφος. Λόγο του ότι το σπήλαιο ήταν γεμάτο με αέριο, αποφάσισαν να το αναφλέξουν, ώστε να μην βρει στην επιφάνεια.
Μετά από 35 χρόνια, εξακολουθεί να καίγεται!!!
Μια πραγματική και απίστευτη ιστορία!
Μία γυναίκα που φορούσε ένα ξεθωριασμένο καρό φουστάνι με το σύζυγό της, ντυμένο με ένα φτωχικό κοστούμι, κατέβηκαν από το τρένο στη Βοστώνη και κατευθύνθηκαν προς το γραφείο του προέδρου του Πανεπιστημίου Harvard. Δεν είχαν ραντεβού.Η γραμματέας μπορούσε να καταλάβει από την πρώτη στιγμή ότι τέτοιοι επαρχιώτες δεν είχαν καμία δουλειά στο Harvard.
- "Θα θέλαμε να δούμε να δούμε τον πρόεδρο" είπε ο άντρας με χαμηλή φωνή.
- "Θα είναι απασχολημένος όλη μέρα" απάντησε η γραμματέας κοφτά.
- "Θα περιμένουμε" απήντησε η γυναίκα.
Για ώρες η γραμματέας τους αγνοούσε, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα απογοητευτούν και θα φύγουν.
Καθώς όμως είδε ότι δεν έφευγαν, η γραμματέας αποφάσισε να ενοχλήσει τον πρόεδρο, παρόλο που δεν το ήθελε με τίποτα.
- "Ίσως αν τους δείτε για ένα λεπτό, να φύγουν" του είπε!
Εκείνος αναστέναξε με αγανάκτηση και έγνεψε θετικά. Κάποιος τόσο σημαντικός όσο αυτός σίγουρα δεν είχε το χρόνο να δέχεται ανθρώπους ντυμένους με ξεθωριασμένα καρό φουστάνια και φτωχικά κοστούμια. Ο πρόεδρος στράφηκε προς το ζευγάρι με ύφος βλοσυρό και αλαζονικό.
Η γυναίκα του είπε "Είχαμε έναν γιο που φοίτησε στο Πανεπιστήμιό σας για ένα χρόνο. Το αγαπούσε και ήταν πολύ ευτυχισμένος εδώ. Αλλά δυστυχώς πριν από ένα χρόνο σκοτώθηκε απρόσμενα. Ο άντρας μου και εγώ θα θέλαμε να χτίσουμε ένα μνημείο για αυτόν στο χώρο του Πανεπιστημίου."
Ο πρόεδρος δεν συγκινήθηκε καθόλου. Αντιθέτως εκνευρίστηκε.
- "Κυρία μου" απάντησε με αναίδεια "δεν μπορούμε να βάζουμε αγάλματα για κάθε άνθρωπο που φοίτησε στο Harvard και πέθανε. Αν το κάναμε, τότε αυτό το μέρος θα έμοιαζε με νεκροταφείο."
- "Όχι" απάντησε γρήγορα η γυναίκα, "δεν θέλουμε να στήσουμε ένα άγαλμα. Σκεφτήκαμε να δωρίσουμε ένα κτίριο στο Harvard."
Ο πρόεδρος γύρισε τα μάτια του. Έριξε μία ματιά στο ξεθωριασμένο καρό φουστάνι και το φτωχικό κοστούμι και φώναξε:
- "Ένα κτίριο! Έχετε ιδέα πόσο κοστίζει ένα κτίριο; Έχουμε περισσότερα από επτάμισι εκατομμύρια δολάρια σε κτίρια εδώ στο Harvard."
Για μία στιγμή η γυναίκα έμεινε σιωπηρή. Ο πρόεδρος χαμογέλασε χαιρέκακα. Ίσως ήρθε η ώρα να τους ξεφορτωθεί. Η γυναίκα στράφηκε προς τον άντρα της και είπε ήρεμα:
- "Μόνο τόσα χρειάζονται για να φτιάξει κανείς ένα πανεπιστήμιο; Γιατί δεν φτιάχνουμε το δικό μας τότε;"
Ο σύζυγος έγνεψε θετικά. Το πρόσωπο του προέδρου κιτρίνισε και καταλήφθηκε από σύγχυση.
